czy to jest Aktorka , ktora schodzi cichutko schodami do wlasnego wnetrza
czy to jest Aktor , w ktorym tyle diabla co aniola -

wjezdzamy w Pana swiat/ich swiat bez mrugniecia -
ten swiat otwiera sie przed nami na oscierz

zaiste zajebista lektura

juz dzis wieczor po probie bedziemy do niej wracac

„To jest wazne co teraz powiem”: To jest wazne co Pan mowi

„Białe podkolanówki” H.Wrożyńskiego to zbiór wierszy, które czyta się z prawdziwą przyjemnością. Emanuje z nich ciepło i spokój, delikatność uczuć, opuszczenie wielkich emocji, bowiem wszystko opowiadane jest przez mgiełkę wspomnień, oddalenia w czasie. Podmiot liryczny ujawnia się jako człowiek dojrzały z określonym bagażem życiowych doświadczeń, poukładany w sobie, pogodzony ze światem, który go otacza. Niezwykle inteligentny, spostrzegawczy, o dużej wiedzy wyposażony w wiele talentów, doskonale rejestrujący otaczającą go rzeczywistość. Tę szarą rzeczywistość ożywia tysiącem barw.
Wspomnienia z dzieciństwa obok spraw ostatecznych, miłości, śmierci, sylwetki ludzi, którzy przewinęli się gdzieś obok albo tych, wśród których żył. Postacie kobiet, malowane niezwykle plastycznie jak na obrazach F. Goyi, łączą się ściśle z przeżyciami erotycznymi.
Rzeczom martwym nadaje życie. Wszystko co dzieje się w życiu ma sens i to w wymiarze eschatologicznym. To czego dokonały czy dotknęły ludzkie ręce będzie wiecznie żyło.
Ta poezja ma w sobie ponadczasowość i ponadkulturowość, bowiem wszystko o czym opowiada, mogło wydarzyć się tam i kiedyś, ale może dziać się tu i teraz. Po prostu wpisane w nią jest życie człowieka, sprawy drobne, codzienne ale i myśli wracające ciągle do spraw ostatecznych, metafizycznych.
Poeta sygnalizuje jednocześnie swoje korzenie w takich wierszach jak tytułowe „Białe podkolanówki” czy dalej „Latarnicy”. Ma w sobie ta poezja wielką prostotę i jasność, podkreśloną doskonałością języka, a jednocześnie jest poezją elitarną, wymagającą. Odbiorca musi „tkwić w dorobku kulturowym” ludzkości inaczej nie zrozumie jej do końca.
Mnie osobiście język poezji Wrożyńskiego kojarzy się z językiem poezji Szymborskiej, jest jednocześnie niewiarygodnie dosłowny i niewiarygodnie symboliczny.
To pasjonat ludzi wolnych i niezależnych. Jest blisko człowieka i jego spraw codziennych i tych co bez reszty angażują się w to co robią.
Świat w jego pojęciu stanowi jedność z przenikającym wszystko kosmicznym rytmem, bo też on jest impulsem rodzenia się poezji tak bliskiej muzyce i naturalnym formom ekspresji. Na kolejny tomik poezji Wrożyńskiego będę czekała z niecierpliwością. (Joanna)