pozwoli Pan że odniosę się tylko do niektórych Pańskich postulatów:

„Po trzecie:
40 mln zł rocznie na dokarmianie ograniczyłbym do kwoty potrzebnej na wyposażenie myśliwego w miskę z paroma garściami ziarna wyłącznie do robienia pasów zaporowych (kilka garści ziarna jest w stanie zatrzymać dziki, nie najedzą się a buszowania mają na kilka dni) Jeżeli dzików jest za dużo, a jest, to bez dokarmiania zimą problemu nie będzie za kilka lat. Na prawdę bez dokarmiania będzie ich mniej!”

Tak, i potwierdzają to badania. W latach siedemdziesiątych w Małopolsce przeprowadzone zostały kompleksowe badania dotyczące ograniczanie szkód przez dziki poprzez stosowanie pasów zaporowych. Wyszło, że szkód może być nawet o 70 % mniej! Dlatego się z panem w pełni zgadzam, choć nie jest to z pewnością miska i parę garści ziarna.

Dokarmianie, sadzenie poletek żerowych i tak dalej, jak Pan zapewne wie, nie służy tylko zapewnieniu populacji bazy żerowej w trudnych warunkach, podniesieniu jej jakości i zapewnieniu niezbędnych składników mineralnych (lizawki) ale w dużym stopniu odciągnięciu jej od wyrządzania szkód w uprawach leśnych (jeleniowate) i rolnych – których człowiek zazdrośnie strzeże bo ma w nich interes. W rolnictwie, leśnictwie, łowiectwie metod odciągania zwierząt jest sporo – tak mechanicznych jak i ekologicznych i z praktyki wiem, że jedna metoda nigdy nie jest rozwiązaniem.

Może przykład z życia – weekend spędziłem na rozwiązywaniu problemu o którym rozmawiamy – czyli grodzeniu upraw rolnych, sypaniu pasów itp. I ma Pan 3-hektarowe pole kukurydzy i rolnika dla którego jest źródłem utrzymania. W tym polu bazę żerową, idealne warunki (pokarm, błotko, woda) znalazło 50 (!) dzików. I proszę mi wierzyć, jak poczuły świeżutką kukurydzę i zimne błotko w upalny dzień to nie pomogły ani pasy, ani elektryczny pastuch, ani pędzenia z psami ani bliskość drogi i osad ludzkich. Rolnik gdyby miał taką możliwość wystrzelałby je wszystkie. A plan pozyskania dzików w obwodzie nie pozwala nawet na odstrzał tych z tego poletka.

Więc nasza internetowa pisanina to jedno a praktyka drugie.

„Po piąte:
Rozpocząć wreszcie proces przywracania naturalnych drapieżników, którzy jak wiadomo zawsze lepiej odróżnią słabego od zdrowego bo go np. gonią a nie siedzą z lunetą. Nie zapominać, że zima i wścieklizna to także precyzyjni selekcjonerzy.”

Zgadzam się w stu procentach. Problemem jest tu człowiek (niektórzy myśliwi) który zazdrośnie strzeże roli jedynego dużego drapieżnika i społeczności lokalne, dla których strata zwierząt domowych (nieproporcjonalna) jest dużym problemem. Dochodzi do tego postrzeganie dużych drapieżników – tak przez niektórych myśliwych, jak przez społeczności lokalne, media, turystów.

Co do innych pańskich postulatów – zgadzam się z nimi w większym lub mniejszym stopniu, ale elaboratów nie będę pisał bo nie miejsce na nie.

Między nami, naprawdę lubię zjeść sobie smaczną, dobrze przyrządzoną, dziką kaczkę. Ale to argument emocjonalny.

Pozdrawiam Panie Jacku i dziękuję za wiedzę i chęć podjęcia rzeczowej dyskusji.

Panie Tomaszu,

trudno mi się pisze te słowa, ale pisząc o publikacjach nie pisałem o starych podręcznikach typu „Łowiectwo”, ale o pozycjach z leśnictwa, rolnictwa, ekologii, biologii zwierząt. Pan pisze, że argumenty zostały dawno przedyskutowane i „obalone”. Ja mam wrażenie, że jednoznacznie obalić to można dowód w matematyce a nie złożoności zachodzące między człowiekiem a ekosystemem w dobie upraw leśnych, rolnych, ekspansywnej działalności człowieka, dróg, autostrad. Nad nimi pracują głowy tęższe od Pana i mojej na akademiach rolniczych w całej Europie.

Gdzieś mi wpojono, że dobra dyskusja polega na uszanowaniu adwersarza – bez względu na jego poglądy, na nie tylko mówieniu, ale i słuchaniu i próbach zrozumienia. A tu czytam od razu demagogizowanie o podręcznikach jak odróżnić Żyda. Jeżeli już jesteśmy w tej stylistyce, to mam wrażenie że Pan tezę już dawno ma, a wszyscy uczestnicy tej dyskusji za jakiś czas przeczytają ładnie wyjęte z kontekstu i chwytliwie skomentowane wyimki w Pana następnej publikacji.

I nawiązując do historycznego anturażu przypomina mi ten ton goebbelsowskie kroniki, w których zestawiono kadry szarżujących ułanów z kadrami nacierających czołgów. Jaki z tego wniosek efekt? Ułani szarżowali na czołgi.

A problem jest naprawdę o wiele bardziej złożony niż proste i chwytliwie podane rozwiązania.

Tym samym dziękuję wszystkim – bez względu na poglądy i uciekam do lasu. Tam mam, wrażenie, mogę więcej zrobić dla zwierząt nawet, jeżeli od czasu do czasu (co za paradoks!) przyjdzie mi jakieś zabić.

pozdrawiam i do widzenia

Siódma propozycja jest moją osobistą, sprawdzoną: my, jako naczelne jesteśmy wszystkożerni podobnie jak szympansy, a więc ok. 95% to dieta roślinna. A w przypadku innych małp 99% a nawet 100. Było wielu ścisłych wegetarian, którzy w zdrowiu dożywali stu lat. Było też wielu zdrowych długowiecznych którzy mięso jedli. A zatem tu także mamy wybór.
Pozdrawiam