Strona główna » Omar Sangare - Otello » Omar Sangare – Otello (odc. 21)

Omar Sangare – Otello (odc. 21)

Otello kontra Otello

Otello:
To koniec mej podróży, mój cel,
Mojej żeglugi najdalszy przylądek.

Akt V, sc. 2, ostatnia

Nikt nie potrafił zwyciężyć niestrudzonego wojownika, wodza, mistrza sztuki wojennej. Nikt inny, dopiero on sam. W dziele zniszczenia wykorzystał własne umiejętności. Zniszczył to, co zdobywał przez lata i zrobił to tym, co przez lata w sobie kształcił. Od ciosu wojownika poległ wojownik. I wygrał ze sobą. I przegrał. Przeciwnika godnego siebie znalazł mu jego własny adiutant, Iago. Przeciwnika, który okazał się bezwzględny i ostateczny. To Iago odszukał i obudził wroga w samej ofierze. To on zauważył w Otellu zaczajonego, ukrytego potwora. Czy była to zazdrość1? Z pewnością był to potwór gotowy niszczyć do kresu sił. Ułatwiło to Iagonowi skutecznie unicestwić wizję szczęścia w Otellu. Iago odkrył swój sposób. Miłość, szacunek, zaufanie ustępowały pod naporem pomówień. Tragicznie i bezpowrotnie. Proces zagłady, niszczący idyllę małżeńskiego zaufania i miłości, z początku ­wyglądał niewinnie.

Iago:
Wodzu…

Otello:
Słucham, Iago?

Iago:
Gdy się starałeś o rękę swej pani –
Czy Cassio wiedział, że ją kochasz?

Akt III, sc. 3

Otello poddał się destrukcji przez wiarę w prawdziwość mrocznych sugestii Iagona, pomawiającego Desdemonę o tajemny związek z zastępcą wodza, Cassiem. Któż mógłby wątpić w dobroduszność intencji tak zręcznie maskowanych troskliwością? Pewnie człowiek, dla którego nieobce byłyby zasady nikczemnych intryg. Otello nie był taki; zawsze postępował według honorowych, prawomyślnych zasad. Jego uczciwość była oczywista, dostrzegała ją nie tylko Desdemona, powodowana miłosnym do niego afektem. Wiara w zasady, którymi się kierował, została wykorzystana niecnie i podstępnie. Zalety Otella stały się jego wadami. Jego cnoty – słabościami.

Iago:
Maur ma naturę otwartą i szczerą –
Dla niego każdy uczciwy, kto stwarza
Takie pozory. Pozwoli się wodzić
Za nos jak osioł…

Akt I, sc. 3

Swój plan Iago realizował z precyzją. Żarłoczny potwór dokarmiany był treściwą pożywką. Drobne aluzje dobywane spod fasady fałszywej serdeczności trafiały w sedno. Otello poddawał analizie znaczenie słów, natomiast wartościowanie brzmienia nie było dlań naturalne ani łatwe. Nauczył się języka włoskiego, władał nim bardzo dobrze, ale jak dla każdego cudzoziemca subtelne różnice intonacji pozostały nieuchwytne. Gdyby był muzykalny, skuteczniej radziłby sobie ze znaczeniem przekazu, może wtedy doszukałby się w niecnych prowokacjach fałszywych nut. Z treści dramatu dowiadujemy się bowiem, iż faktycznie Otello nie był szczególnie na ton dźwięków wrażliwy.

Sługa-Wesołek:
Jeśli macie jakąś muzykę niesłyszalną – grajcie; jak to mówią, wódz muzykę uwielbia, jeśli tylko nie trzeba jej słuchać.
Akt III, sc. 1

Omar Sangare - Otello

Brak komentarzy do wpisu “Omar Sangare – Otello (odc. 21)”

Zostaw odpowiedź

(wymagane)

(wymagany)