Omar Sangare – Otello

Omar Sangare – Otello (odc. 19)

28 lipca 2011

Uczucia zastępcy Otella były widoczne dla bystrych obserwatorów.

Iago:
Że Cassio kocha się w niej – tak, w to wierzę…
Akt II, sc. 1

Iago:
Typ gładki i zręczny, sumienia w nim nie więcej niż potrzeba dla pozorowania grzeczności, aby tym skuteczniej zaspokajać ukryte sprośne żądze.
Akt II, sc. 1

Swobodę zachowań Cassia łatwo zrozumieć, przyglądając się jego sekretnemu romansowi z Bianką. dalej…

Omar Sangare – Otello (odc. 18)

27 lipca 2011

Brabantio:
Podły porywaczu,
Gdzieś ukrył moją córkę? Sam jak diabeł
Czarny, musiałeś użyć czarnej magii
I rzucić na nią urok – bo inaczej
Czym wytłumaczyć, że młodziutkie dziewczę,
Piękne, szczęśliwe, niechętne małżeństwu,
Odrzucające hołdy najbogatszej,
Najwykwintniejszej weneckiej młodzieży,
Miałoby czynić z siebie pośmiewisko,
Uciekać z domu prosto w usmalone
Ramiona stwora takiego jak ty…

Akt I, sc. 2 dalej…

Omar Sangare – Otello (odc. 17)

26 lipca 2011

Skąd ta zazdrość?

Należy z przekonaniem przyjąć, iż historia Otella jest pryzmatem, przez który ujawniają się różne w nasyceniu i barwie nurty zazdrości. Ta złożona zazdrość jest w dramacie wszechobecna i ugruntowana wielorakimi czynnikami; dotyczy nie tylko głównego bohatera, ale skrywa się w ludziach niepewnych, słabych, odczuwających zagrożenie. To oni zainfekowali umysł i serce Otella. Jak zaobserwował Bogdan Wojciszke:

Psychologowie dość zgodnie uważają, że zazdrość jest nie tyle oznaką i rękojmią prawdziwej miłości, ile stanowi reakcję człowieka na subiektywnie postrzegane zagrożenie: po pierwsze, jego poczucia własnej wartości i/lub po drugie, szans dalszego istnienia związku. dalej…

Omar Sangare – Otello (odc. 16)

25 lipca 2011

Iago był obok. Słyszał to wyraźnie i z pewnością zauważył jakąś mimowolną reakcję wodza. Może drżenie rąk, spojrzenie w kierunku Desdemony, zaciśnięcie warg, przełknięcie śliny – coś, co pozwoliło wnioskować, iż rzucone słowa nie padły na próżno. Zachowania Otella możemy się jedynie domyślać, nie ma bowiem konkretnej uwagi autora, określącej wyraźną reakcję bohatera.
Niejednokrotnie żałowałem, iż w obejrzanych przeze mnie realizacjach Otella, a było ich sporo, tylko raz spotkałem się z właściwym wypunktowaniem tego – tak przecie istotnego dla rozwoju akcji – momentu. Momentu, który – w moim przekonaniu – rozpoczyna właściwą tragedię; staje się zalążkiem upadku. Jedynie w interpretacji Laurence’a Oliviera (1965 r.) moment ów był podkreślony przez intensywność spojrzenia aktora. dalej…

Omar Sangare – Otello (odc. 15)

22 lipca 2011

Dochodzimy tutaj do głównego źródła zła w Iagonie. Zazdrości o kobietę. Zajął się tym obszernie A. Watkinson w eseju dotyczącym motywacji działań Iagona.

Drugi motyw, jakkolwiek wskazujący inną stronę charakteru Iagona, podkreśla pierwszy wątek tematu, który dominuje w tym dramacie – zazdrość seksualna.

Samcza rywalizacja. Niespełnienie prymitywnych ambicji samca – oto co stało się głównym powodem ekspansji ludzkiej podłości. Iago podkreślał wyraźnie i wielokrotnie swoje ksenofobiczne niezadowolenie. Szekspir, podejmując ten wątek, bardzo odważnie poruszył rodzący się wówczas problem rasizmu, który dzisiaj jest już zjawiskiem globalnym. Z problemem tym łączy się zazdrość o wolność. dalej…

Omar Sangare – Otello (odc. 14)

21 lipca 2011

Iago; nienawidzę, więc jestem

Detonatorem tragedii Otella stał się adiutant Iago. Nie był on u Szekspira jedynie kwintesencją zła, które zdeprawowało Otella, będącego synonim dobra. Iago był człowiekiem złożonym z pierwiastków tak złych, jak i dobrych. Swoje słuszne ambicje spełniał w niesłuszny, okrutny dla świata sposób. Zobaczmy go w tej złożoności.

Iago:
…dałem dowód
Swojej wartości na Rodos, na Cyprze,
Na chrześcijańskich i pogańskich lądach…

Akt I, sc. 1 dalej…

« Poprzednia stronaNastępna strona »